توی یک آبان نود نوشته بودم تب باخبری از آینده ...

وقتهایی که تجاهل خوراک عقل باشد..

هر چقدر اثر بخشی هر شفایی را به صفر برسانم ، هر چقدر هر دست معجزه گری را کوتاه کنم ، در برابر شعر هچنان تسلیم را انتخاب میکنم .

*عنوان پیشنهاد ناخودآگاه بود .از صائب .

هراسی که از تیرگی و ابهام ناخوداگاه هست به اندازه ی "آن" های بیداری ست .رمقی برای توضیح ندارم.سلطه ی فیزیولوژیک. .فقط همین را میدانم که کلمات همیشه پناه بوده اند .

مثل همین صدای ماشینهای نیمه شب که انگار از دهان غربت بیرون می آید ، مثل این سایه های حراف های در تحمل سکوت و بست نشسته در چله ی واقعیت زدگی من ، کتابهای مظلوم  این حرفهای محکوم به حبسی ابدی ، ذاتا زندانی ...